Welkom vrienden!

Ik zit hier in barak 41 achter een gammel bureautje te typen. Er is maar één computer voor elke barak beschikbaar, dus jullie zullen het met korte berichtjes moeten doen.
Ik houd jullie op de hoogte!!

Een laatste groet van Etty...

Lieve vrienden, familie en andere bezoekers van de site van Etty. Dit bericht is niet, zoals jullie gewend zijn, van Etty zelf. Ik zal me eerst even voorstellen, ik ben Christine van Nooten. Ik ken Etty al heel erg lang en ik heb in al die jaren een sterke band met haar opgebouwd.
Etty heeft aan mij gevraagd om jullie dit te berichtten, daarom doe ik dit, met pijn in mijn hart...

Lees verder...

18 augustus 1943 - Echte vrienden..

zwaaien westerbork

Hierboven zie je 1 van mijn dierbaarste foto's, die hier in het kamp zijn gemaakt. Dit zijn de jongens uit barak 40 en we zijn hechte vrienden met elkaar geworden. Deze foto is een dierbare herinnering aan een 'gezellige' avond in juli. Sommige zijn niet meer in dit kamp. Ze zijn al op transport gegaan, als ik daaraan denk wordt ik altijd zo verdrietig. Veel mensen zeggen tegen mij, dat ik me aan niemand moet binden, maar dat gaat hier gewoon vanzelf. Je zit hier zo dicht 'op elkaar' en je hebt hier zoveel contact. Deze foto heb ik samen met mijn bijbeltje onder mijn hoofdkussen bewaard, voor het slapen gaan kijk ik er altijd even naar...

Lees verder...

5 juli 1943 vanuit de barak

Laat ik toch proberen in de gauwigheid maar even een stukje schrijven, als ik morgen of overmorgen niet meer schrijven kan, heb ik spijt dat ik het nu niet gedaan heb. Het was een zware dag vandaag.
Lees verder...

Gevoel van onzekerheid...

Meisje in Westerbork

Onder de vele mensen in het kamp zijn ook veel kinderen. Ik heb ontzettende medelijden met ze. Hierboven zie je een plaatje van Anna, ze is nu 11 jaar. Als ik met haar praat lijkt ze maar een paar jaar jonger dan ik, ze is zo ontzettend volwassen geworden in de 4 weken dat ze hier zit.
Sommige kinderen doen me denken aan mijn eigen jeugd, toen ik een jaar of negen was, was alles nog niet zoals nu. Als deze kinderen later groot en oud geworden zijn, kunnen ze niet op een goede jeugd terugkijken. De oorlog zal altijd een herinnering voor ze blijven, ze vergeten het hun hele leven niet meer..

Lees verder...

Maandagavond 12 januari 1943

Het 'gekke' aan mijn karakter is, dat ik het ene moment vrolijk en opgewekt ben en het andere moment teleurgesteld en onzeker. De laatste tijd heb ik steeds vaker last van tegenstrijdige gevoelens. Vandaag was het weer zo'n dag, ik sprak er vanmiddag met mijn goede vriend Klaas over, tussen de barakken. Als me hier (in Westebork) zo'n gevoel overkomt, kan ik niets anders doen dan onder de dekens liggen en geduldig afwachten totdat het gevoel weer van me afvalt. Vroeger ging ik in zo'n toestand gekke dingen doen: drinken met vrienden of nachten lang lezen in honderd boeken door elkaar. Soms verlang ik daar nog zo naar. De oplossing van Klaas was, gewoon afwachten en niet bang zijn om moedeloos te worden. Je moet de moed niet verliezen, des te sneller is het moment voorbij... - Goeienacht Westerbork -

Mijn plekje...

Westerbork barakken
De barak die je aan de rechterkant hiervoor ziet, is de barak waar ik in probeer te overleven. Ik zeg bewust niet waar ik in woon. Zo voelt het daar niet, het is voor mij niet meer dan een droge plek om te slapen (in hoeverre dat nog lukt tegenwoordig).

Lees verder...

De eerste transporten

deportaties

Ik schrok heel erg van het leed dat ik las in de ogen van de mensen die op transport werden gesteld vandaag. Ik had dit nog niet eerder meegemaakt.
Ik heb met andere vrijwilligers ervoor gezorgt dat de vertrekkenden zo goed mogelijk uitgerustnaar Oost-Europa werden getransporteerd. Het schijnt daar verschrikkelijk koud te zijn.Soms liet ik ze vertrekken met enkel een dunne deken voor de nacht...We doen ons best, maar zonder voldoende materiaal kunnen wij soms niet meer doen dan een bemoedigend woord. Hoe kan ik helpen?

Prikkeldraad

Prikkeldraad kamp

Overal om mij heen zie ik prikkeldraad. Het is alsof er ook prikkeldraad om mijn hart gewikkeld is. Als er nu alleen nog maar prikkeldraad rondom het kamp was, dan weet je tenminste waar je aan toe bent, maar ook in het kamp zelf, om de barakken heen en er tussen door slingeren zich die twintigste –eeuwse draden in een doolhofachtig en ondoorgrondelijk netwerk. Af en toe zie je mensen met schrammen op het gezicht of op de handen…

Lees verder...

Tja Westerbork (ons houten dorp)

wachttoren

Ik zal me hier nooit echt thuisvoelen, maar ik kan je zeggen: het gaat 'wennen' hier. Ik voel me hier meer op mijn plaats dan thuis te zitten in deze tijden.  Er is een weeshuis, een synagoge, een lijkenhuisje en een zooltjes industrie in opkomst. Ik heb horen spreken over de bouw van een gekkenhuis en het groeiende complex van de ziekenbarakken telt volgens mij al duizend bedden. 

Lees verder...

Eind december 1942 - Terugblik naar verleden..

Toen ik een oproep voor het kamp Westerbork verwachtte, heb ik op aanraden van mijn broer Jaap gesolliciteerd naar een post bij de Joodsche Raad. Door protectie kreeg ik op 15 juli 1942 een aanstelling bij het kantoor Lijnbaansgracht. Ik deed daar met tegenzin administratief werk. Op 30 juli 1942 werd ik overgeplaatst naar Westerbork, het werk wat ik hier doe is zo zinvol! Ik zit hier op de afdeling ‘Sociale verzorging doortrekkenden’. Dit is echt wat ik lange tijd al wilde, echt mijn volk helpen in deze moeilijke periode. Ik wil erbij zijn als de mensen zich voor moeten bereiden op het transport. Daarom stond ik ook te springen om terug naar Westerbork te gaan toen ik lange tijd ziek thuis was geweest. Gelukkig gaat het met mijn gezondheid weer de goede kant op!